Zoveel en nog een paar meer

Een stukje uit het leven van de kinderen die mijn leven dragen. Van zij die overleefden in een wereld vol geweld.
Aan de moedige Emma, die nog steeds 7 is en me de weg wijst wanneer alles donker is.
Aan Sarah die met me mee groeide, met succes studeerde en tot op de dag van vandaag me ondersteunt tijdens het werken binnen het bijzonder onderwijs. Door haar kan ik functioneren, geef ik niet op, ga ik door…

Het waren de seconden die ze telde vanaf het moment dat de duisternis haar omringde:
10 Tellen en dan naar rechts – ze tikte ritmisch met haar vingers – 57 tellen en dan linksaf.
Om de angst te kunnen hanteren die haar overviel, de angst die haar misselijk maakte daar opgesloten in de koffer van de auto… ze moest tellen.
Bijna 3000 tellen aan hoge snelheid.
Ze fluisterde onhoorbaar, enkel voor zichzelf, dat ene liedje dat haar vriendinnetje Sarah op school had geleerd. Over een leeuwerik die naar de zon vloog.
Haar vingers tikten onaf-latend verder. Ze wist dat er na deze bocht een kuil was in de baan. Na de kuil nog 715 tellen en dan een zachte bocht naar links. 468 tellen over een hobbelige weg en dan… de abrupte stilstand.
Het licht deed pijn aan haar ogen. Ze werd ruw uit de koffer getrokken. De wereld verdween
Een leeuwerik strekte zijn vleugels en zong over een onbestaande vrijheid.

Sarah slenterde de klas binnen. Het rook er naar hout en bijenwas. Voor de ramen hingen pastelkleurige gordijntjes. Het lokaal had iets warms, iets geborgen… ze glimlachte kort en zuchtte.
Ze voelde hoe de geur haar tot rust bracht. Met haar handen wreef ze over haar houten bank die ze deelde met Emma. De banken waren oud, ‘net zoals ik’ dacht Sarah. Ze wist niet goed waarom ze dat dacht, want 9 jaar is eigenlijk niet oud.
Emma was 7 en een beetje bizar maar toch kon ze goed met haar opschieten. Hoe oud zouden mensen kunnen worden? Emma zou het wel weten want Emma telt alles. “Iedereen gaat op een andere leeftijd dood” hoorde ze Emma zeggen. “Sommige mensen worden 78 jaar, 3 maanden, 1 week, 5 dagen, 9 uur, 35 minuten en 18 seconden en bij iemand anders is dat weer helemaal anders.”
Meester Marco kwam binnen. Emma vervaagde uit Sarah’s zicht, de les begon.

Emma had zo de gewoonte om alles te vatten in getallen:
22 kinderen in de klas, dus 11 banken, 4 ramen, 83 houten planken op de vloer van ongeveer 10 centimeter. Dat wou dus zeggen dat het lokaal 830 cm breed was, dus 8 meter en 30 centimeter. Daar moest ze dan nog de brede en lage vensterramen bijtellen.
Ze probeerde de wereld op die manier te ordenen, ze probeerde de logica te vatten in alles wat haar omringde, de eindigheid en oneindigheid.
De pauze was gedaan en ze werd bevrijd uit het donkere wc’tje aan de andere kant van de speelplaats.
Sarah rende om nog net op tijd in de rij te staan.

Die dag sprak meester Marco haar ouders aan.
“Jullie dochter is té levenswijs” zei hij. “Ze zou wat minder televisie moeten kijken”. Haar ouders hadden op het eerste zicht een gemoedelijk gesprek met de meester. En hoe hard Sarah ook haar best deed, ze kon het gesprek niet verstaan. Er leek iets in haar oor te zitten, de speelplaats toonde ver weg, de wereld vervaagde tot een dikke mist.
Pa kneep plotseling hard in haar nek: “kom, we gaan naar de auto”. Sarah schrok en Emma telde wanhopig de tegels die ze kon zien bij het horen van het woord ‘auto’, Rode bakstenen vormden een lint langs de weg… zoveel meer dan 1000 bakstenen en na de auto nog een paar meer. (papa parkeerde altijd op dezelfde plek, een afgelegen stukje grond nabij een bedrijf, dat vond hij veiliger voor de nieuwe auto).
“Je moet je snater houden in de klas, wijsneus die je bent!”. Ze kreeg een harde klap rond haar oren. De slag was zo hard dat haar hoofd er van tolde. “Wie denk je wel dat je bent? dom wicht!”. Er volgde nog een klap, en nog één, en nog… De kofferbak sloeg dicht.
Emma snikte, ze tikte zacht met haar vingers tegen haar bovenbenen, telde de seconden af naar waar het licht haar ogen weer zou bereiken. Ze telde af naar een dag waarin Sarah zou zingen over de leeuwerik, een dag waarin de geur van zelfgemaakte kaarsen en hout haar zouden troosten.
Misschien hoefde ze dan voor één keer eens niet te tellen.

Het was een dag die nooit kwam…

Over Enigma78

"Waar is de tijd naartoe?" vraag ik mezelf soms af. Waar zijn de minuten, uren, maanden... ja soms jaren, heen gegaan? Ondanks het feit dat de diagnose DIS (dissociatieve identiteitsstoornis) als een label op mijn 'zijn' werd gekleefd, blijft het leven een dagelijkse strijd. Langs de buitenkant ben ik 'gewoon': een vrouw, partner, mama, vriendin, collega, dochter,... Aan de binnenkant zijn er zoveel meer. Recent startte ik therapie op om meer vat te krijgen op mijn leven, op mezelf, op wat mij drijft, lam legt, doet vergeten,... Ik wil jullie deelgenoot maken van mijn reis... mijn ontdekkingstocht naar mezelf, mijn verleden, mijn heden en mijn toekomst.
Dit bericht werd geplaatst in DIS, Ervaringen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.