Zomermaanden

Vakantie. Voor zoveel mensen is het iets waar ze naar uit kijken. Ze tellen af naar het moment dat ze voor een tijdje niet meer moeten meedraaien in de dagelijkse routine van het leven, dat ze even hun werk achter zich kunnen laten en misschien wel een tijdje weg van huis kunnen doorbrengen. Geen stress, relaxen, hun batterijen opladen en nog meer van zulke dingen.
Een periode waarin mensen samen met vrienden, familie of alleen kunnen ontspannen en genieten. Iets wat ik iedereen toewens, maar vooral iets waar ik zelf eens naar verlang.

Het is nu bijna 20 jaar dat ik binnen onderwijs werk, waarvan 17 jaar in het bijzonder onderwijs. Een zware job, die ik omwille van mijn psychische en fysieke gezondheid ‘maar’ halftijds kan uitoefenen. Maar het is mijn droom job die ik met een grote passie en gedrevenheid uitoefen, waaruit ik voldoening haal zowel in het contact met mijn leerlingen als met mijn collega’s.

Alles bij elkaar genomen is het een half mirakel geweest dat ik überhaupt heb kunnen studeren en nu naar behoren functioneer op mijn werk.  Vaak voelt het aan als jongleren om al die verschillende ballen: gezin, werk, hobby’s, vrienden, familie,… mezelf, in de lucht te houden zonder er eentje uit mijn handen te laten glippen.
Maar dat jongleren is ondertussen een gekend spel dat ik meestal tot de uitputting toe kan blijven volhouden. Mijn handen kennen de bewegingen van het spel, ze blijven moeiteloos doorgaan ook al wordt mijn hoofd duizelig en worden mijn spieren moe. Schreeuwt mijn hele lijf en hoofd: nu moet je rusten, even een break nemen van het werk en zien dat je jezelf bij elkaar veegt. Gelukkig heb ik een paar mensen rond me die voor mij mee aan de noodrem trekken als ik weer aan het doordenderen ben.

Tijdens het schooljaar is er dus de nodige structuur, hoe vermoeiend en veeleisend die ook is. Ik hou van die structuur die andere mensen graag ‘sleur’ noemen. Het geeft me houvast, een soort zekerheid, iets waar ik me op kan focussen als mijn hoofd dreigt af te dwalen naar duistere oorden. En afgezien dat er tussen september en juni een hele hoop periodes/dagen/vakanties zijn die me terugvoeren naar een hard verleden, blijven de zomermaanden voor mij één van de moeilijkste van het jaar.
Ze duwen me steeds met mijn neus op dat verleden waarin ‘dé grote vakantie’ puur overleven was. Enkel de tien dagen die ik bij mijn lieve Grootmoeti mocht doorbrengen waren een verademing.
Zelf heb ik maar een aantal herinneringen aan de gruwel die Opa en zijn vrienden me aandeden, maar die zijn meer dan voldoende om te beseffen dat ik in een hel leefde.
Andere delen – die voor mij onbekend zijn –  zullen het gros van de herinneringen aan deze vakanties en Opa zijn meest sadistische daden dragen. Ik vermoed dat het net deze deeltjes zijn die ‘actiever’ zijn gedurende de zomer. Dat het net zij zijn die elk jaar mijn vakantie ruïneren omdat ze denken dat we nog in de jaren ’80 en/of ’90 leven. Ik ben hen dankbaar voor het dragen van die herinneringen, zodat ik ze niet moet dragen. Langs de andere kant ben ik zeer gefrustreerd omdat het net zij zijn die me het leven zuur maken – althans, dat vermoed ik toch. Wat is het lastig om ook met deze onzekerheid te moeten leven, het weer maar eens een ‘niet weten’. Ik vervloek mezelf meer dan eens wanneer alle tastbaarheid uit mijn handen glipt en ik me ‘gewoon’ maar bij de feiten moet neerleggen dat het leven voor mij nooit eenvoudig zal zijn.

Elk jaar ervaar ik dat de maanden juli en augustus gepaard gaan met een hoop stress: woorden, geluiden, geuren, temperaturen, aanrakingen, voeding, kleuren, muziekjes zoals van een ijskar,  (die anders redelijk oké zijn voor mij) triggeren me dan extra en kunnen me helemaal uit balans brengen.
Neem daar nog eens het gebrek aan structuur bij en dan zit ik, voor ik het weet in een neerwaartse spiraal waarin ik moet vechten tegen een paar hardnekkige demonen zoals automutilatie, niet (kunnen) eten en slapen, flash-backs, ernstige dissociatie, een scala aan voor mij onverklaarbare heftige emoties,…
Voor mij zorgen automutilatie en mezelf voeding ontzeggen dan voor de hoognodige controle. Dit zijn acties waarover IK kan beslissen! In deze woelige maanden waarin ik voel dat ik over heel veel dagdagelijkse zaken de controle kwijt ben, zoek ik op verschillende manieren om de wereld rondom me controleerbaar te houden.
De momenten waarop ik me – onzichtbaar voor de buitenwereld – pijn doe of uithonger, besef ik zeer goed hoe destructief dit is. Hoe dit gedrag me helemaal kan overnemen, te gronde kan richten, me nog meer uitput, er voor zorgt dat er nog meer triggers de kop op steken, dat er zich meer stemmen laten horen, dat er intern dus ook meer chaos is, meer flash-backs en nachtmerries,… Als reactie hierop wil ik weer meer controle en hou ik me vast aan dunne strohalmen. Strohalmen die soms illusies blijken te zijn van mijn eigen brein en het hele circus zich weer opgang trekt. De zogenaamde vicieuze cirkel. Zo rijgen de dagen zich in een waas aan elkaar.

En ondertussen hoor je de hardwerkende mens zeggen: “Zo tof in het onderwijs staan want dan heb je twee maanden vakantie en nog eens al die vakantie tussendoor! Je hebt echt geluk hoor”.  Ik kan dan enkel bedremmeld knikken en denken: “jullie moesten eens weten hoeveel geluk ik heb”.

Mijn man, die niet in het onderwijs werkt, kan in deze zomermaanden drie weken vakantie nemen. Deze neemt hij meestal in augustus op zodat ik weer wat op krachten kan komen en het schooljaar weer kan aanvatten zonder dat er al te veel vragen worden gesteld over ‘mijn toestand’.
Zoals vele collega’s aftellen naar het einde van het schooljaar, tel ik af naar de dag dat mijn man zijn laatste dag werkt. Want dan pas kan ik terug wat ademen. Hij zorgt voor een wat veiliger gevoel. Het is hij die me doet beseffen dat ik in het hier en nu ben, hij zorgt dagelijks mee voor een planning waar we ons samen min of meer aan houden, we maken leuke uitstapjes en gaan, als het lukt, voor een paar dagen naar het buitenland op reis.
Die lieve man van mij blijft benadrukken dat ik kan en mag genieten, dat er niets ‘moet’ in de vakantie, dat ik mag loslaten wat er leeft. En meestal zijn het deze woorden en zijn bijna continue aanwezigheid die ik nodig heb om de storm te laten zakken en weer iets of wat normaal kan functioneren. Ik voel me heel dankbaar naar hem toe, dat hij er is met zijn eindeloze geduld, maar tegelijkertijd voel ik ook hoe afhankelijk ik van hem ben, hoe bepalend hij is voor mijn welbevinden en hoe hulpeloos ik zonder hem ben.
Deze gevoelens van afhankelijkheid en hulpeloosheid, laten me ook weer ‘klein’ voelen, alsof er voor mij dient ‘gezorgd’ te worden, alsof ik niets kan,… Ik werk er voor mezelf hard aan om deze gedachten niet bij op de berg te gooien. Maar toch zijn ze ook een harde realiteit waar ik niet rond kan.

Vaak denk ik bij mezelf: “het is ook nooit goed voor jou. Want ga je werken dan ben je snel uitgeput, zijn veel extra dingen er teveel aan, is het knokken om het jongleren vol te houden… is het vakantie dan flip je en kom je niet tot rust.”

Zo blijven vele dagen, elke vakantie, elke feestdag, bepaalde data… een strijd, een zoektocht naar: hoe ik die dag kan overleven zonder te verdrinken in mezelf, in mijn verleden en zonder mijn demonen te laten winnen.

Na veertig jaar begin ik te beseffen: het is tijd om te leven en niet meer te overleven…

Voor mezelf wens ik dat vakantie of feestdagen ooit dagen/periodes zullen worden waar ik écht van kan genieten, waarin ik kan leven, ademen en beseffen dat wat voorbij is écht voorbij is en nooit meer zal terugkomen…

Dat ik ge-heel(d) kan zijn
en vrij van alles wat me bindt.

Enigma

Over Enigma78

"Waar is de tijd naartoe?" vraag ik mezelf soms af. Waar zijn de minuten, uren, maanden... ja soms jaren, heen gegaan? Ondanks het feit dat de diagnose DIS (dissociatieve identiteitsstoornis) als een label op mijn 'zijn' werd gekleefd, blijft het leven een dagelijkse strijd. Langs de buitenkant ben ik 'gewoon': een vrouw, partner, mama, vriendin, collega, dochter,... Aan de binnenkant zijn er zoveel meer. Recent startte ik therapie op om meer vat te krijgen op mijn leven, op mezelf, op wat mij drijft, lam legt, doet vergeten,... Ik wil jullie deelgenoot maken van mijn reis... mijn ontdekkingstocht naar mezelf, mijn verleden, mijn heden en mijn toekomst.
Dit bericht werd geplaatst in DIS, Ervaringen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.