Het taboe voorbij

Ondanks de schamele moeite die de overheid neemt door tal van initiatieven, blijft het taboe rond psychische kwetsbaarheid en psychische problemen erg groot. Uit onderzoek blijkt dat mensen maar in weinige gevallen aangeven dat ze in de knoop zitten met zichzelf. Ze willen hun omgeving niet belasten, schamen zich, vinden zichzelf ‘zwak’,… Die gedachten en gevoelens zijn mijn inziens rechtstreeks verbonden met het stigma dat er heerst rond ‘de psychiatrische patiënt’.

Na twee heftige zomermaanden, waar ik nauwelijks wat rust vond, startte het schooljaar, veel te snel. En ook al merkte ik bij mezelf dat mijn batterijen niet opgeladen waren en ik op een slappe koord balanceerde, ging ik tegen wil en dank toch aan de slag. In de veronderstelling dat de structuur, het ‘gewone’ dagelijkse ritme, het contact met collega’s en leerlingen me wel weer wat zouden oplappen.
De eerste 2 weken was dit zeker het geval. Ik voelde me weer nuttig en kon ontsnappen aan mijn eigen complexe wereld. Er was weer wat afleiding in iets wat buiten mezelf lag.

Maar al snel voelde ik me wegzakken. Had ik nauwelijks nog energie en viel als een zak aardappelen in de zetel na een werkdag. In het huishouden deed ik nauwelijks iets omdat het gewoon niet meer ging.
Op een paar dagen tijd gleed ik helemaal af: slapeloze nachten, moeilijk kunnen eten, flash-backs aan traumatische gebeurtenissen, nachtmerries, triggers die ik niet kon negeren. Hierdoor kwamen er meer dissociaties, andere delen die het roer meer overnamen.. ik raakte tijd kwijt, bevond me in een mist.
De wereld verdween rondom mij.

Toch bleef ik, gedreven door een alter (Sarah), doorwerken. Zij negeerde de vermoeidheid, de pijn, het psychische leed. Voor haar komen deze signalen ook helemaal niet zo erg door, waardoor ze ook door kan blijven doorgaan. Maar ze bracht meer schade toe dan dat ze helpend was.
Tijdens de therapie werd het duidelijk: er zou meer evenwicht moeten komen tussen mezelf en Sarah, meer overleg, meer zorg naar het hele systeem toe. Want hoe langer Sarah doorging, hoe heftiger ik emoties ervoer. Ik kreeg paniekaanvallen, durfde het huis nauwelijks uit, vervreemde van mezelf en voelde hoe ik meer naar de achtergrond verdween.

Na overleg met mijn huisarts, mijn man en therapeut moest ik toegeven dat ik zo niet meer verder kon.
Er moest rust ingelast worden.
En dan komt de angst opzetten: wat zeg ik aan de buitenwereld? Wat zeg ik tegen mijn vrienden, familie, collega’s?

Naast mijn DIS en CPTSS, lijd ik ook aan fibromyalgie, CVS, heb ik een dubbele hernia onderaan mijn rug met zenuwuitstralingen tot in mijn kuit en heb ik ernstige eczema aan mijn handen. Deze klinische klachten, die ook een constante zijn, zorgen er soms ook voor dat ik niet kan gaan werken.
Op deze moment heb ik ook een opstoot van fibromyalgie en eczema maar eigenlijk is mijn psychisch leed veel groter. Zorgt dit er voor dat ik nu niet meer kan functioneren.
Maar dat kan ik niet zeggen… Ik kan niet op mijn werk zeggen dat ik het psychisch zo zwaar heb dat ik nauwelijks door mijn dag kom. Ook tegen mijn ouders, broer, en sommige vrienden zijn mijn psychische aandoeningen onbestaande.

Het maakt me soms erg boos dat ik dit niet kan delen. Dat ik dit als een geheim moet dragen. Dat de maatschappij niet met het stigma van psychische kwetsbaarheid kan omgaan.
Mijn hele leven moet ik al zwijgen en geheimen met me meedragen, mijn hele leven draait om het monddood gemaakt worden want ‘niemand zal je geloven’, ‘dit is ons geheim’, ‘als je praat ga je eraan’, ‘als je praat word je voor gek verklaard’,…
Mijn ouders geloven me niet, ontkennen dat het misbruik ooit heeft plaatsgevonden, hulpverleners duwden mijn meervoudigheid opzij want daar geloofden ze niet in. Elke keer voelde dit alsof de daders hun winst thuishaalden terwijl ik dieper in mijn put werd gestampt. Ik was een leugenaar, een comédienne, een fantast.

Het heeft een tijdje geduurd totdat ik begreep waarom mensen zo reageren. De verklaring lijkt me eenvoudig: het is zoveel makkelijker om weg te kijken en te ontkennen dan aan al dat leed bestaansrecht te geven. Dat zou voor de omgeving té zwaar om dragen zijn.
Want uiteindelijk draait het daarrond: bestaansrecht van je geschiedenis, wie je bent, je verhaal… I
k wil gehoord en gezien worden.

Nu ben ik sinds een week thuis van het werk. Ik crashte helemaal.
Verhaal naar de buitenwereld: opstoot van fibromyalgie (wat niet gelogen is).
Daar kunnen mensen wél mee omgaan. Als het fysiek is, dan kunnen mensen bezorgd zijn, je beterschap wensen, vinden ze het normaal dat je een periode niet kan werken.
Wanneer je een zeer ernstige ziekte hebt, zitten mensen met je in, vinden ze het zo erg voor die persoon. Dat voel ik zelf ook, want het is ook erg als iemand bv. kanker krijgt en hierdoor zijn hele leven ‘on hold’ wordt gezet.

De ziekte is zichtbaar, dus ze bestaat. Mensen kunnen zien dat je ernstig ziek bent.
Bij ernstige psychische aandoeningen is het vaak niet zichtbaar aan de buitenkant. En wat niet zichtbaar is, bestaat niet. Mensen zien mijn dagelijkse strijd niet, zien niet hoe ik elke dag moet vechten om minimaal te kunnen functioneren.

Het frustreert me zo… Ik zou zo graag van de daken willen schreeuwen hoe beschadigd ik ben. Welke loodzware rugzak ik moet torsen en hoe ik elke dag moet knokken om mezelf niet te beschadigen, wil ik hen uitleggen wat het is om met triggers, nachtmerries, flash-backs, angsten, depressies, eet- en slaapproblemen,.. om te gaan.

Al weet ik dat de meerderheid van de mensen het nooit echt zal begrijpen. Maar een luisterend oor, een beetje begrip en erkenning zou zoveel deugd doen. Zou me helpen helen, zou de daders minder macht geven.

Ik wil uit mijn gevangenis van zwijgen breken.
Ik zou zo graag gezien en gehoord worden in al mijn lijden.
Maar uiteindelijk houden angst voor ongeloof, angst voor negatieve reacties en schaamte me tegen.
Het zou niet fair zijn om mijn angst om te praten puur op de omgeving te projecteren. Uiteraard spelen er ook diepgewortelde angsten en programmeringen rond zwijgplicht die me gedurende 20 jaar misbruik zijn ingepeperd, ook mee.

Toch dient er nog veel te gebeuren wil het taboe rond psychische aandoeningen doorbroken worden.
En iedereen kan zijn steentje bijdragen.
Door een luisterend oor te bieden op een rustig en gepast moment, door te geloven en het verhaal (wat het ook is) serieus te nemen. Kom niet met zinnetjes aandraven als: ‘het komt wel goed’ of ‘het wordt tijd dat je dit achter je laat’ of ‘zo erg zal het toch wel niet zijn’… Ook goedbedoelde raad is vaak niet helpend.
Denk samen na wat op dat moment helpend kan zijn. Waar de persoon nood aan heeft. Laat de persoon zelf aan het woord en luister met heel je zijn. Blijf vooral je authentieke zelf en probeer niet te be- of veroordelen.

Loop alsjeblieft niet weg.
We zijn al genoeg in de steek gelaten.
Sluit je ogen niet voor psychisch leed.
Maar kijk en omarm.

Bevestig mijn bestaan.

Enigma

Over Enigma78

"Waar is de tijd naartoe?" vraag ik mezelf soms af. Waar zijn de minuten, uren, maanden... ja soms jaren, heen gegaan? Ondanks het feit dat de diagnose DIS (dissociatieve identiteitsstoornis) als een label op mijn 'zijn' werd gekleefd, blijft het leven een dagelijkse strijd. Langs de buitenkant ben ik 'gewoon': een vrouw, partner, mama, vriendin, collega, dochter,... Aan de binnenkant zijn er zoveel meer. Recent startte ik therapie op om meer vat te krijgen op mijn leven, op mezelf, op wat mij drijft, lam legt, doet vergeten,... Ik wil jullie deelgenoot maken van mijn reis... mijn ontdekkingstocht naar mezelf, mijn verleden, mijn heden en mijn toekomst.
Dit bericht werd geplaatst in DIS, Ervaringen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Het taboe voorbij

  1. Veerle zegt:

    Ik hoor je, ik voel je leed. Je verhaal lezen, met gedachten bij je zijn want juiste woorden zijn er niet. Maar schreeuw schreeuw schreeuw !

    Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.