Wat als…. ?

Sinds de scheiding maakte mijn moeder mijn vader zwart. Toen viel het mij eigenlijk niet op, daar was ik nog te jong voor. 
Jaren later toen het misbruik door mijn broer bekend werd bij mijn moeder leek het wel of ze mijn vader steeds meer zwart ging maken. Ook al viel me dat maar beperkt op.
In de loop van de jaren maakt ze hem steeds vaker en steeds meer zwart.
Als we het over hem hebben, wat heel weinig is. Jarenlang deed zij of alle ellende door hem kwam.
En ik geloofde dat.

Inmiddels weet ik zo veel beter. En vooral: ik denk nu zelf na over dingen.
En laat me door haar geen mening/oordeel meer opdringen.


Een tijd terug hoorde ik voor het eerst het nummer: Monsters van James Blunt.
Hij heeft dit nummer voor zijn vader geschreven die ziek is.
Het is niet alleen voor zijn vader maar gaat ook over de relatie tussen vader en zoon.


Ik vind het een mooi nummer.
Het raakt me.
Het is echter compleet het tegenovergestelde van de relatie die er tussen mijn vader en mij was.


Sinds dat moment vraag ik me wel eens af: wat als??
Wat als ik niet zo beïnvloed was door mijn moeder?
Wat als mijn moeder hem niet zwart had gemaakt?
Wat als ik zelf een mening had kunnen vormen?
Wat als….?

Ja, ik vraag me wel een beetje af hoe mijn relatie met mijn vader zou zijn.


Maar!!
Ik haal me niets in mijn hoofd!
Mijn vader had zeker slechte kanten, naar mij toe.
Hij was geen schatje, hij vertoonde ook wel eens gedrag dat niet kon.
Ook heeft hij geweten van het misbruik door mijn broer.
Sterker nog! Hij heeft ons een keer betrapt en hij greep niet in.
Dus nee, een goede vader was hij niet.


Maar heel soms vraag ik me wel even af.
Wat als??

Maar ik blijf er niet in hangen.
Het was niet zo en zo zal het ook nooit worden.
Hij is inmiddels al een aantal jaar dood.


Inmiddels weet ik dat mijn moeder een kei is om anderen van een bepaald gedrag te beschuldigen terwijl zij dat gedrag vertoont en niet de ander.
Zou zij dat ook tijdens haar huwelijk hebben gedaan?
Was mijn vader werkelijk zo “slecht” als zij doet voorkomen?
Lag het echt allemaal aan hem?
Ik weet het niet en kan het niet achterhalen.
Het zou ook niets meer veranderen.

Maar toch is er af en toe de vraag:
Wat als…??

Geplaatst in KOPP | Een reactie plaatsen

Houden van jezelf

Houden van jezelf, hoe doe je dat?
Ik weet het niet.
Je moet eerst van jezelf leren houden voordat je van een ander kan houden?
Geen idee of dat ook zo is.
Ik weet niet hoe ik van mijzelf moet houden.

Want moet ik dan doen?
Wat moet ik zeggen?
Wat moet ik voelen?

Ik word niet blij als ik in de spiegel kijk.
Dat is nog nooit zo geweest.
Niet toen ik heel dik was en ook niet toen ik heel veel was afgevallen.
En nu ik weer wat aangekomen ben ook niet.

Mezelf op een foto zien?
Heel soms kan ik heel even naar een foto van mijzelf kijken en denken: oké zo slecht sta ik er deze keer niet op.
Maar ik moet vooral niet echt gaan kijken.
Want dan is het voorbij.
Dan zie ik toch altijd weer iets wat ik niet goed vind.

Heeft iemand ooit gezegd dat ik lelijk ben?
Nee, zeker niet.
Er zijn wel opmerkingen geweest, over dat ik brildragend ben of dat ik te dik was.
Of toen ik plekjes in mijn gezicht had.

Heeft er ooit iemand gezegd dat ik mooi ben?
Het makkelijkst zou het nu zijn als ik zou schrijven: Nee.
Maar dat is niet helemaal waar.
Vroeger heeft er wel eens iemand gezegd dat ik er mooi uitzag, dat had dan vaak met kleding te maken. En degene die dat zij was of mijn moeder, of een oud iemand.

Twee jaar geleden heb ik door iemand die ik ken foto’s laten maken. Ik had een goede foto nodig voor zakelijke dingen. 
Ik heb die foto’s uiteindelijk ook op facebook geplaatst.
Ik krijg er diverse positieve reacties op.
Maar ik vond mezelf er niet mooi op staan. En met iedere positieve opmerking die ik kreeg, zag ik steeds meer op de foto’s dat mij niet aan stond.

Van de week vroeg iemand een foto van mij, die was ergens voor nodig.
Zucht, een recente foto van mijzelf. Tja, ik heb echt tig recente foto’s maar niet met mijzelf er op.
Tot ik ineens dacht aan foto waar ik op stond met een paard, de foto was van een afstandje gemaakt dus die was wel oké.
Dat bleek dus geen goede foto!
Het moest er 1 van mijn gezicht zijn en ook nog een bepaalde grootte!
Die heb ik niet dacht ik toen.
Tot ik 1 van de foto’s van 2 jaar geleden tegen kwam. 
Die was wel goed. 
Ik heb de foto snel doorgestuurd en ik kijk er niet meer naar.

En nee, het is echt niet alleen de aanblik in de spiegel waar ik niet vrolijk van wordt.
Ook aan mijzelf schort het een en ander.
Hoe moet ik van mezelf houden?

Ik lees de verhalen wel van mensen die van zichzelf houden of zichzelf hebben leren houden. 
Ik lees dat je jezelf moet accepteren.
Dat je goed genoeg bent zoals je bent.
Ik ken het allemaal!
Maar ja het lezen of horen of zeggen, dat is toch echt heel wat anders dan het voelen.En niemand leert je hoe je het moet voelen.
Dus van mezelf houden, nee dat doe ik niet.

Geplaatst in Ervaringen | Een reactie plaatsen

Hulp vragen

Als je hulp nodig hebt vraag je dat toch gewoon even, zegt hij.
Ik laat merken dat dit niet zo makkelijk is voor mij.
Daar moet ik dan maar overheen stappen zegt hij.
Ik mompel iets onverstaanbaars en hij reageert niet meer.

Gewoon even hulp vragen.
Hij heeft geen idee hoe moeilijk dat is.


Hij beseft niet hoe moeilijk het is om voor de zoveelste keer hulp te moeten vragen om op een familiebijeenkomst te komen. Omdat die weer eens op onmogelijke locatie is gepland. En omdat ik geen auto heb.En ook vroeger hadden we geen auto. 
Dus weer moet je vragen of iemand je van het station haalt.
Jaar na jaar en als het tegen zat zelfs 2 tot 3 keer per jaar.


Nee, hulp vragen is niet fijn. Hulp vragen is niet makkelijk.
Hij weet niet hoe vaak ik al gehoord heb: Als je hulp nodig hebt zeg je het maar.
En als je het dan al zegt, mag je blij zijn als je het krijgt.
Regelmatig krijg je die toch niet. Of na heel veel gedoe.Of wat dacht je van die keer dat ik iemand hulp vroeg, er zelfs wel voor wou betalen, omdat zij het geld goed kon gebruiken en ik haar hulp. Afspraak gemaakt. En wat bleek? Ze was de afspraak vergeten.
Inmiddels zijn we maanden later en ze heeft nog steeds niet geholpen.
Het geld heeft ze gelukkig niet gekregen en ik worstel zelf wel om het zonder haar hulp te doen.


Inmiddels doe ik dingen liever zelf, hoe lastig het soms ook is. En soms is het echt een gevecht en ja er is ook al wel eens schade ontstaan. Omdat ik iets liet vallen. 
En de keren dat ik schaaf en snijwonden en blauwe plekken opliep. Ik tel ze niet. 
Maar ja, beter dat dan hulp moeten vragen en die niet krijgen.
Een enkele keer vraag ik nog hulp. Maar als de ander moeilijk doet denk ik al snel: Laat maar, ik zoek het zelf wel uit.
En ja heel af en toe helpt iemand wel. 
Maar vaker niet dan wel.


Dus weet je: Hulp vragen is niet makkelijk.
Hulp vragen, ik doe het liever niet.Dat scheelt mij weer een teleurstelling.

Ik zeg het hem allemaal niet. Geen zin in discussie. Geen zin in uitleg.
Fijn dat hulp vragen voor hem makkelijk is. Voor mij is het dat niet.

Geplaatst in Ervaringen | Een reactie plaatsen

MPS

Ik noem het in dit geval bewust MPS (meervoudig persoonlijkheidsstoorinis) en geen DIS.
Zo werd het toen genoemd, toen mijn moeder ervan overtuigd was dat ik dat had.

Ja je leest het goed, mijn moeder en niet een psycholoog was er van overtuigd dat ik MPS had. In de tijd dat ik nog bij het RIAGG liep en volgens mij zat ik toen ook nog op het internaat of ik er was er net van af,  heeft mijn moeder ooit ergens iets gelezen over MPS en zij was er toen heilig van overtuigd dat ik dat had. 
Ik weet dat wij een keer een film op televisie hebben gezien over iemand met MPS en dat in combinatie met wat zij ergens had gelezen was voor haar schijnbaar bewijs genoeg dat ik MPS had. 
Tja, dat moest wel gezien mijn gedrag.

Ze heeft het tegen mij gezegd dat ik dat had. Ik heb gezegd dat dit niet zo was. Ze heeft het ook gevraagd of ik het had, maar weer zei ik dat ik dat niet had. Maar zij was er van overtuigd dat ik MPS had.
En ook al ging het RIAGG niet mee in haar gedachtegang, toch had ik het wel volgens haar.

Na een aantal keer ruzie daarover heeft ze het er uiteindelijk niet meer over gehad. Maar of ze toen ook gestopt is met het denken dat ik MPS had, geen idee.
Ik heb nooit de behoefte gehad om het er nog eens met haar over te hebben.Het zou me trouwens niets verbazen als ze nu nog denkt dat ik het heb.

Ergens weet ik ook wel waarom ze dacht dat ik MPS had. Ze heeft vaak genoeg gezegd dat ik me bij andere mensen, anders voor doe dan ik ben.
En ik heb ook heel veel gelogen tegen haar.
Maar ja, beide was uit zelfbescherming, ik kon niet anders.

Er zijn nog steeds momenten dat ik niet mezelf ben. Aan de ene kant omdat ik nog steeds niet helemaal weet wie ik ben, omdat ik mezelf zo lang heb moeten wegcijferen en omdat anderen zo lang bepaalden wie/hoe/wat ik was.

En soms ben ik inderdaad nog iemand anders, althans niet volledig mijzelf maar dat is uit bescherming voor mijzelf. Als ik niet mezelf ben is dat bewust. Ik kies er dan bewust voor om mezelf niet te laten zien zoals ik ben. Omdat ik mezelf niet veilig genoeg voel bij de ander. Omdat ik mezelf niet wil of kan verdedigen tegenover de ander. 


Geplaatst in Ervaringen | Een reactie plaatsen

Narcisme ?

Tot bijna 2 jaar geleden had ik er nog nooit van gehoord. Toen kwam ik een facbook groep terecht en de een na de ander had het over mannen die narcistisch waren. Ik in mijn onschuld dacht dat het dan ook een typisch mannending was. Wist ik veel.Ik hoorde immers alleen maar verhalen van vrouwen die een narcistische man/vriend of ex hadden. 
Omdat dit heel veel te spraak kwam in de groep en ik daar niets mee had en ook vanwege andere dingen ben ik die groep weer uit gegaan.

Eind vorig jaar/begin dit jaar hoorde ik van een aantal vrouwen dat zij een narcistische moeder hadden. 
Groot was mijn verbazing in eerste instantie dan ook. Ik dacht dat alleen mannen narcistisch kunnen zijn. Ik geef het toe, ik had nooit de moeite genomen om uit te zoeken wat narcisme was. Dus als je alleen maar dezelfde verhalen hoort weet je niet dat er ook meer kan zijn. Zeker als je niet de moeite neemt om je ergens in te verdiepen.

In de loop van dit jaar hoorde ik steeds vaker verhalen over narcistische moeders. Ergens had ik zo iets van, zou mijn  moeder dat ook zijn?
Maar aan de andere kant had ik ook zo iets van: ga nu maar niet lezen wat het is, want dan zul je zien dat het totaal niet overeenkomt met jouw moeder. En als je gaat zeggen dat jouw moeder het  ook is, stel je je aan. Wil je er ook bij horen enz. enz. enz.

Tja, want wat als mijn  moeder het ook is?
Het zou wel het een en ander verklaren in haar gedrag.
Een heleboel zelfs.

Maar ergens wou ik er niet aan. Nee, ik doe niet mee, nee het is geen hype. Nee, nee en gewoon nee!

Maar des te meer ik me er tegen bleef verzetten om me eens in te lezen, des te meer ik er over hoorde leek het wel.

Inmiddels heb ik er een beetje over gelezen, gewoon wat globale dingen. En ik moet toegeven, ik zie herkenning. Lang niet in alles. Maar ik zie wel in een aantal dingen herkenning.

Als je me nu dan vraagt: is jouw moeder een narcist, dan nog zal ik zeggen: Nee. 
Ze is geen narcist, maar ze heeft wel narcistische trekjes. 

Tja, mijn moeder en ik. Het blijft een lastig ding.
Sinds 5 jaar weet ik dat ik een KOPP ben (Kind van ouders met Psychische Problemen). En pas sinds zo kort durf ik eindelijk te stoppen met het gedrag van mijn moeder goed te praten. 
En, tja, dan nu dit er bij.

Zowel het weten van KOPP als van narcisme lost niets op. En zal ook nooit iets gaan oplossen. Het zal ook niets veranderen aan haar gedrag.
Het enige wat het doet is mijn een verklaring geven.
En daar zal ik het mee moeten doen. Ik weet dat ook mijn gedrag naar haar er niet door zal veranderen.


Geplaatst in Ervaringen, KOPP | Een reactie plaatsen